Επαναληπτικό διαγώνισμα στην ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ(ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ)

Α1. Να δώσετε το περιεχόμενο των ακόλουθων όρων: «Σερπιέρι – Ρου», «Τανζιμάτ», «Αγροτική Μεταρρύθμιση».

Μονάδες 15

Α2. Να χαρακτηρίσετε τις ακόλουθες προτάσεις ως Σ (σωστές) ή Λ (λανθασμένες) ανάλογα με το περιεχόμενό τους:

 1. Η σταφιδική κρίση στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα οδήγησε πολλούς Έλληνες στην εξωτερική µετανάστευση (Αµερική).

2. Το 1919 ο ελληνικός εµπορικός στόλος είχε υπερδιπλασιαστεί σε σχέση µε το 1914.

3. Η Εθνική Τράπεζα ιδρύθηκε το 1927.

4. Κατά το 19ο αιώνα, κύριο χαρακτηριστικό των επενδύσεων των Ελλήνων της διασποράς ήταν ο ευκαιριακός τους χαρακτήρας και η ρευστότητα.

5. Το πρόβλημα της έγγειας ιδιοκτησίας δε γνώρισε στην Ελλάδα τις εντάσεις που γνώρισε σε άλλα ευρωπαϊκά ή βαλκανικά κράτη.

Μονάδες 10

Β1. Να αναφερθείτε στους σκοπούς που κλήθηκε να εξυπηρετήσει η αγροτική μεταρρύθμιση του 1917 που υλοποιήθηκε από τον Βενιζέλο.

Μονάδες 12                                                                                                                                                                             

Β2. Να επισημάνετε τους λόγους που οδήγησαν τους Έλληνες Ομογενείς σε επενδύσεις στην Ελλάδα τον 20^ο αιώνα.

Μονάδες 13

Ομάδα Β΄

Γ1. Αντλώντας στοιχεία από το παρακάτω κείµενο και αξιοποιώντας τις ιστορικές σας γνώσεις, να καταγράψετε τα αποτελέσµατα του εξωτερικού δανεισµού στην ελληνική οικονοµία μετά τη δεκαετία του 1890. 

 

Το συνολικό έλλειµα των δηµοσίων προϋπολογισµών κατά τα έτη 1879-1892 ήταν ίσο µε 471 εκ. δραχµές. Το έλλειµα αυτό τοποθετείται πέρα από κάθε δυνατότητα καλύψεως διά τακτικών εσόδων από το εσωτερικό της χώρας. Μοναδική λύση πλέον ήταν η προσφυγή σε έκτακτες πηγές εσόδων, όπως ήταν ο εσωτερικός και εξωτερικός δανεισµός. Καθ’ όλη την περίοδο 1879-1893, η Ελλάδα πλήρωσε στους ξένους ως τοκοχρεολύσια1 όσα περίπου είχε λάβει από αυτούς ως δάνεια. Η σηµασία των δανείων δεν προκύπτει από το χρηµατικό απολογισµό αλλά από τη χρήση που τους γίνεται κατά τη διάρκεια της δανειστικής περιόδου. Τα δάνεια επέτρεψαν στον Τρικούπη, έστω και αν αυτό επρόκειτο να καταλήξει στην πτώχευση του 1893, να πραγµατοποιήσει έτσι αυτά που οι περιορισµένες δυνατότητες της χώρας του απαγόρευαν (...) να συντηρήσει έναν κρατικό προϋπολογισµό δυσανάλογα µεγάλο για το εθνικό εισόδηµα της χώρας. Η διόγκωση του προϋπολογισµού ήταν ο δείκτης των µεγάλων φιλοδοξιών του Τρικούπη, για τις οποίες και κατηγορήθηκε από τους αντιπάλους του ως «µεγαλοµανής». Η προσφυγή στον εξωτερικό δανεισµό ήταν το µέσο που του επέτρεψε να πραγµατοποιήσει ένα µέρος τουλάχιστον της «µεγαλοµανίας» του. Είναι προφανές ότι δάνεια του εξωτερικού απέβησαν τελικά ένας παράγων που συνέβαλε στη διεύρυνση (και όχι στην κάλυψη) του ελλείµατος και, δι’ αυτής, στην οικονοµική χρεοκοπία του 1893. Τα δάνεια, αντί ν’ αναστείλουν την πτώχευση, την επέσπευσαν. Όµως από την άλλη πλευρά, ο Τρικούπης, χάρη στα δάνεια, επέτυχε κατά την «τρελή δεκαετία» (κατά την έκφραση του Thery), 18821892 να έχει στη διάθεσή του όλα τα απαιτούµενα χρηµατοδοτικά µέσα. 

 

Κ. Βεργόπουλος, Κράτος και οικονοµική πολιτική στον 19ο αιώνα, Αθήνα 1978, σελ. 141, 142, 144. 

 

                                              

 1 τοκοχρεολύσιο : χρηµατικό ποσό το οποίο πρέπει να πληρώνει κάποιος τµηµατικά, για να εξοφλήσει το κεφάλαιο που δανείστηκε και τους τόκους που αντιστοιχούν σε αυτό. [λόγ. τόκ(ος) -ο- + χρεολύσιον]

 

ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΥ ΦΕΝΙΑ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ